Test: Cadex Max 40 Disc Tubeless carbon wielset

De Cadex Max 40 Disc Tubeless is zo’n wielset die al indruk maakt als je ’m alleen maar tegen een muur zet. Diepe carbon velgen, vette naaf, platte spaken: alles schreeuwt snelheid, nog voordat je ook maar één kilometer hebt gefietst. Met de looks is dus weinig mis. De voor de hand liggende vraag is natuurlijk: hoe rijden ze? Ik zocht het voor je uit.

Zwak voor mooie wielen

Ik heb een zwak voor mooie wielen. Altijd gehad ook. In de loop der jaren heb ik regelmatig m’n racefiets, mountainbike of gravelbike geüpgraded met een nieuwe set. Niet alleen omdat het er beter uitziet – al helpt dat, laten we eerlijk zijn – maar vooral omdat het je fiets een ander karakter geeft. In mijn geval: lichter, stijver, directer.

Toch worden veel fietsen standaard afgeleverd met wielen die prima zijn. Niet slecht, niet bijzonder. Gewoon: voldoende. Logisch ook, want ergens moet de totaalprijs binnen de perken blijven. Maar als je één upgrade moet kiezen die je echt voelt, dan kom je al snel bij een betere wielset uit.

En precies daar komt Cadex om de hoek kijken. Het Taiwanese merk, onderdeel van Giant, heeft een vrij eenvoudige filosofie: alles erin stoppen wat je hebt – tijd, geld, ontwikkeling – en dan moeten betere prestaties eruit rollen. Effort in, speed out. Dat schept verwachtingen.

Geen concessies

Voordat ik de CADEX-knallers aan de tand voel, eerst even wat cijfers. De aerowielen zijn 40 mm hoog, zijn voorzien van ceramische lagers, hebben een interne velgbreedte van 22,4 mm (geschikt tot 32 mm banden) en het totaalgewicht blijft steken op een onwaarschijnlijk lichte 1249 gram.

"Het totaalgewicht blijft steken op een onwaarschijnlijk lichte 1249 gram"

Wat meteen in het oog springt zijn de platte carbon spaken, die niet met klassieke nippels zijn bevestigd, maar verlijmd zitten aan een slanke, aerodynamische naafflens. Het geheel oogt superstrak. In de naaf zelf moet een 48-tands ratelmechanisme voor een directe krachtoverbrenging zorgen.

De hookless wielen zijn gebouwd zonder concessies: licht, stijf, comfortabel en gericht op snelheid. Daar hoort ook een stevig prijskaartje bij: €1799 voor het voorwiel, €1999 voor het achterwiel, samen goed voor een ontzagwekkende €3798.

Zwaargewicht

Genoeg gewikt en gewogen. Tijd om het asfalt op te zoeken. Ik reed een paar maanden met de Cadex-wielen rond, lang genoeg om te voelen wat ze écht waard zijn.

Eerst maar een bekentenis: ik ben geen prof die met een gemiddelde van 40 km/uur van Milaan naar San Remo trapt. Ik ben een twee meter lange polderbeuker, het type dat het liefst rechttoe rechtaan rijdt en heel af en toe een heuvel meepakt. Juist daarom was ik nieuwsgierig naar deze lichte  alleskunners.

"Ik ben geen prof die met een gemiddelde van 40 km/uur trapt"

Gaan ze zwabberen als ik op de Markermeerdijk een sprintje trek? Helpen ze me oude klimrecords op de Utrechtse Heuvelrug en de Veluwe te verpulveren? En hoe houden ze zich als ik ergens in de Ardennen over slecht onderhouden weggetjes stuiter?

Malen in de polder

Laten we beginnen in de polder. De 40 mm hoge velgen voelen zich hier helemaal op hun gemak. Op vlakke wegen komen ze razendsnel op gang; op de Eemmeerdijk zit ik binnen no-time boven de 35 km/uur. En als net buiten Blaricum een sprintje trek naar de Stichtse Brug en bovenaan de gaskraan openzet, geven ze tot geen krimp. De wielen doen precies wat ik wil.

"Het achterwiel ratelt als een drilboor"

Op één ding na dan: het achterwiel ratelt als een drilboor. Tijdens het trappen maakt de achternaaf een aangenaam zoemend geluid. Maar zodra je de benen stilhoudt, ratelt-ie zo hard dat je bijna van schrik van je zadel valt. In het begin vind ik het nog wel tof klinken, maar na een tijdje gaat het me toch irriteren. Gelukkig is de oplossing eenvoudig: een likje extra vet in het ratelsysteem en het geluid wordt meteen een stuk vriendelijker.

Lichtvoetig dansen

Ik heb mezelf met de Cadex-wielen ook over de Utrechtse Heuvelrug gehezen. Een klimgeit zal ik nooit worden, maar tijdens de eerste paar ritjes wist ik toch twee pr-tjes aan te scherpen, op de Ruiterberg en de Amerongse Berg. Lekker.

Nu weet ik ook wel dat de vorm van die dag minstens zo belangrijk is als een setje lichte wielen. Zelfs de lichtste carbonvelgen helpen niet als je benen het af laten weten. Ook niet op in de Dutch Mountains tussen Amerongen en Austerlitz.

Toch voelen de 40 mm velgen in de Utrechtse heuvels lichtvoetig. Niet alleen omdat ze weinig wegen, maar vooral omdat ze licht én stijf zijn. Iedere trap is raak, nodigt uit om uit het zadel te komen en op z’n Pogacars om hoog te dansen. Tijd voor het ‘echte werk’, op naar onze Belgische buren, naar de Ardennen.

Klimmen en dalen in de Ardennen

In de Ardennen komen de wielen pas echt tot leven. Glooiende wegen, beklimmingen die maar blijven doorgaan, afdalingen waar de snelheid oploopt, en asfalt dat soms meer weg heeft van een lappendeken dan van een strakgetrokken billjartlaken.

Tijdens het klimmen word ik met beide benen op de grond gezet: deze superlichte set laat me niet ineens omhoogvliegen. Ik kom nog steeds als laatste boven. Bijvoorbeeld op de Côte de Wanne – 3,6 kilometer met een gemiddeld stijgingspercentage van 6,1% – arriveer ik doodleuk een minuut na mijn fietsmaatjes. De wielen zijn goed, maar geen wondermiddel.

"De wielen zijn goed, maar geen wondermiddel"

Naar beneden is het een ander verhaal. Vanaf de Baraque de Fraiture duik ik richting La Roche vol overtuiging de afdaling in. De teller kruipt richting de 65 km/uur, maar de wielen blijven onverstoorbaar hun werk doen. Ook in het tweede, bochtige stuk blijven ze strak sturen: geen zenuwachtig gedoe, geen gewiebel. Nu moet ik een minuut op de anderen wachten.

Er volgen meer beklimmingen en afdalingen, sommige over typisch Belgische wegen: hobbelige betonplaten en asfalt dat meer gaten heeft dan een stuk Leerdammerkaas. De wielen geven geen krimp. Op een gegeven moment check ik zelfs even of alle spaken er nog in zitten. Wat opvalt: die stijfheid gaat niet ten koste van het comfort.

In de weken die volgen laten de wielen me nergens in de steek. Van lineaalrechte polderwegen tot groene dijken, van golvende ritten op de Veluwe tot scheefliggende klinkers in de Eempolder: ze blijven onverstoorbaar hun werk doen. Wat vooral opvalt is dat ze makkelijk snelheid vasthouden, alsof je met een 60 of 70 mm hoge (aero)velg rondrijdt.

Conclusie

Kleven er dan helemaal geen nadelen aan deze toppers? Toch wel. Als je onverhoopt een spaak sloopt, dan moet je het naaf-spaak gedeelte door een Cadex dealer laten vervangen. Een kostbaar en tijdrovend klusje.  

Wel goed om te weten: de wielen komen met een zogenaamd incident replacement: vijf jaar lang kun je bij ongelukken aanspraak maken op productvervanging (mits je de eerste eigenaar bent).

"Met windkracht 5 moet ik het stuur stevig vastpakken"

Daarnaast zijn de wielen gevoelig voor zijwind. Op de Flevolandse dijken – Knardijk, Houtribdijk, Oostvaardersdijk – met windkracht vijf pal in de flank, moest ik het stuur regelmatig stevig vastpakken. Het voelde bijna alsof ik met mijn eigen 70 mm hoge velgen reed.

Blijft de hamvraag: voor wie zijn deze peperdure wielen bedoeld? Simpel: voor weight weenies die wakker liggen van grammen, maar niet van de euro’s. Voor klimgeiten die omhoog willen vliegen. En voor wielrenners die hun racekarretje willen upgraden met een loeistrakke wielset die alles kan, zonder daar nadrukkelijk mee te koop te lopen.

Pluspunten
+ met 1.249 gram superlicht
+ razendsnel
+ stijf
+ verrassend comfortabel
+ dikke looks

Minpunten
- Fors prijskaartje

Ga voor meer info naar cadex-cycling.com.