Column Jos Mans: Wielrenners door de ogen van Werelderfgoed

Ik ben Werelderfgoed. Ik hang aan een bruin bord langs het water, serieuze letters. Er is over mij vergaderd, er zijn stukken over mij geschreven. Mensen hebben mij ingetekend in rapporten en kaarten met vakjes. Ik besta officieel, met stempel en al.

En dan, op zaterdagochtend, schuifelt er een groepje mijn wereld binnen. Acht fietsers in hetzelfde clubshirt; één iemand in een wat afwijkend kleurtje, want ‘verkeerd gewassen’; twee met een stuurtasje en bruine banaan erin. Er is altijd één weeroptimist bij die alvast z’n regenjasje in de achterzak propt ‘voor als het straks weer zo mooi opentrekt als vorige week’.

Er zit er één bij die minder zeker kijkt dan de rest.  Nieuwe fiets, nog net iets te glimmend. Bidonhouder zonder krasjes. Ze heeft haar helm thuis drie keer rechtgezet voor de spiegel en besloten ‘dat ‘t wel kan’. Dit is haar eerste langere tocht. Ze heeft de route niet zelf gemaakt; ze heeft hem gekregen, samen met de goedbedoelde mededeling: ‘Mooie lus, ook langs die molens. Appeltaart halverwege.’

"Daar zijn ze dan. Molens, riet, water dat op en neer kabbelt alsof het al eeuwen hetzelfde doet en daar weinig drama van maakt"

Zijn ze dan. Molens, riet, water dat op en neer kabbelt alsof het al eeuwen hetzelfde doet en daar weinig drama van maakt. (Ik, werelderfgoed, weet wel beter.) Het tempo zakt vanzelf. Niet afgesproken, het gebeurt gewoon. Er wordt even minder gepraat. Een paar blikken naar links, één naar rechts. Iemand zegt: ‘Mooi hier.’ (Dank.) De rest knikt. Iemand anders vult aan dat ‘het hier altijd waait’. Mogelijk onderdeel van de erfgoedstatus.

De nieuweling hangt een metertje achter de groep. Ze wil het in zich opnemen. Ze hoort haar adem. Ze ziet een toerist die een hond optilt. Alles voor de foto. Mijn decor kent ze van plaatjes, maar nu ruikt het naar nat gras en koffie die ergens verderop in een bezoekerscentrum al klaarstaat.

"Later op de dag rijden anderen over de Beemster, langs de Wadden, door de Biesbosch"

Later op de dag rijden anderen over de Beemster, langs de Wadden, door de Biesbosch. Overal die mix van grote namen en kleine momenten: een plasje ontwijken, een bocht net iets te scherp aansnijden, een vogel die ineens vlak voor je voorwiel opvliegt. Op papier ben ik ‘uniek cultuurlandschap in de voortdurende strijd tegen het water’. Op Strava heet het aan het einde van de dag: Rondje Molens, Lachen met Ellen en Veel wind! Nico ziek.

Ik ben werelderfgoed en dat was ‘m wel weer vandaag.