Column Jos Mans: Spijbelende vrije-vrijdag-vaders

Het parkeerterrein van de Albert Heijn, een vrijdagochtend in februari, kwart voor negen. De kinderen zijn naar school gebracht, de out of office staat aan. Zes vaders staan naast hun fiets en kijken naar hun telefoon (Strava, what else?). Een zevende arriveert, klikt zijn schoenen los, zegt: ‘Lekker weer.’ Het heeft de afgelopen drie kwartier geregend en de lucht ziet eruit als een natte sok. ‘We mogen weer,’ zegt een ander, ‘lekker effe spijbelen.’

De vrije-vrijdag-vaders vertrekken.

"De eerste kilometers ruiken naar koude benen en verkeerde keuzes"

De eerste kilometers ruiken naar koude benen en verkeerde keuzes. Eentje heeft zijn fietsschoenen aangedaan zonder te controleren of hij ze wel goed heeft aangedraaid en dat merkt hij nu, bij elke trapbeweging, een fractie te laat en een beetje scheef, zoals alles in zijn leven op dit moment eigenlijk. Hij zegt er niets over, maar vloekt binnensmonds. De man naast hem heeft een gevulde bidon meegenomen, wat lauw water van ergens vorige week blijkt te zijn. Hij drinkt er toch uit. Je went aan dingen.

Aan de rand van het dorp staat iemand in pak te bellen bij een stoplicht. Hij kijkt naar de groep zoals je naar een ongeluk kijkt: met aandacht maar zonder plan. Vast ook een fietser. De groep rijdt langs. Hij draait zich niet om, zet zijn gesprek voort.

Na twee kilometer toeren op de Achterdijk begint iemand met bewijsdrang harder te rijden. Er is altijd iemand de Bewijsdrangman in een groepje van vier of meer, doe je niks aan. Vandaag is het de man met nieuwe wielen. Hij zet aan op een stuk waar de weg naar de tegenwind toedraait. De anderen volgen, want dat doe je, want als je niet volgt ben je degene die niet volgt. Het Grote Jezelf Laten Kennen heeft iedereen thuis gelaten.

"Er is altijd iemand de Bewijsdrangman in een groepje van vier of meer, doe je niks aan"

Halverwege de Ruiterberg staat een koe midden op de weg. Ze staat er zoals de servieskast van opa en oma er altijd heeft gestaan, van begin tot eind. De groep remt. De koe kijkt. Het is het soort blik waarvoor je normaal naar een therapeut gaat. (Sorry, koe.) Dan stapt ze opzij. Eén stap, met het gewicht van iemand die een punt heeft gemaakt en dat weet.

De vrije-vrijdag-vaders fietsen verder.

Op de top heeft iemand een gelletje opengemaakt die smaakt naar koekjesdeeg. Hij zuigt hem leeg. De anderen wachten zonder echt te wachten. Er wordt opgeschakeld. Een telefoon trilt. Thuis draait de vaatwasser. Een blauwe envelop ligt ongeopend op het kookeiland.

Via de Hoogstraat fietsen de vrije-vrijdag-vaders terug.

Het parkeerterrein van de Albert Heijn, kwart over elf. De natte-sok-lucht is opgedroogd. Er worden boksjes en groeten van weerzien uitgedeeld.

‘Lekker gespijbeld, man.’

_{Tekst: Jos Mans
Beeld: Ard Krikke}