Column Jos Mans: Is-ie nou geweest?

De weg tussen Kamerik en Wilnis is een rechte streep door land dat weinig verbergt. David is afgestapt zonder iets te zeggen. David zegt nooit iets, dus ook niet als het hier op aankomt. Peter heeft het wél gezegd, drie kilometer terug, bij de rotonde waar hij altijd zegt dat hij het rustig aan gaat doen. Peter is nog niet afgestapt. Zo werkt het bij Peter.
 

"Ik klik uit, m’n schoenplaatje kraakt op het asfalt, een geluid waar geen wielrenner aan went"

Ik klik uit, m’n schoenplaatje kraakt op het asfalt, een geluid waar geen wielrenner aan went. Het ontwerp van de wielerbroek is bedacht door iemand zonder haast en met een BDSM-hobby. Ik duw, trek, wring en sjor broek en boeltje alle kanten op. Hoge nood en ongemak: een sublieme combi. Een windvlaag komt van de verkeerde kant, ik sta aan de verkeerde kant.

Het leed is een liedje waard.

Achter mij stapt nog iemand af, ik weet niet wie. Niemand kijkt. In de verte een tractor. Toch een kijker? Hij rijdt op een snelheid die geen haast verraadt en ook geen voornemen heeft om te versnellen. En ja hoor: de boer kijkt, want kijken hoort bij de boer. Een koe aan de overkant kijkt mee om redenen die voor koeien gelden. Even denk ik dat ze me ergens van kent. Ongemak doet veel met een mens.

"Plaspauzes van veertigers worden langzaam maar zeker een raadsel"

David staat te wiebelen op zijn schoenplaatjes. Peter is opeens druk met zijn Wahoo. Is-ie nou geweest? Plaspauzes van veertigers worden langzaam maar zeker een raadsel. Op het asfalt was ik net toch echt een flitsend silhouette, een klepper, de Sergej Gontchar van het Groene Hart, zo u wilt. In de berm komt het allemaal net wat moeilijker op gang.

We klikken in. We rijden door. Peter zet zich op kop en kijkt niet om. Niet verzilverde hoge nood, vrees ik. De tractor wordt kleiner en mijn linkersok is nat.