Column Bram Tankink: Totale chaos

“Een, twee, drie… laten zakken!”, zeg ik tegen Vera, doelend op een werktafel die we op een muurtje getild hebben. Het volgende moment stort de tafel naar beneden, op mijn tenen. Als ik ze verlost heb en mijn sok uittrek, zie ik in eerste instantie totale chaos. Niet veel later gevolgd door bloed. “Oh mijn tenen, oh mijn tenen.” Een moment later kruip ik over de grond. Een speenvarken is er niks bij. 

Eenmaal in het ziekenhuis worden we pijlsnel geholpen. “Je hebt goed je best gedaan. Vijf gebroken tenen. Dat gaat wel een tijdje pijn duren”, zegt de radioloog, terwijl op dat moment de ergste pijn al weg is, vanwege zware pijnstillers. “Geen gips toch?”, vraag ik. Dat heeft weinig zin, volgens de arts. “Zes tot tien weken rustig aan doen”, zegt hij. “Dat gaat niet, want over vier weken rijd ik The Traka”, zeg ik. “Een graveltocht van 360 kilometer”, vult mijn vrouw aan die al weet hoe laat het is. De arts begint wat te fronsen en suggereert nog dat dat geen handig idee is, maar de wielrenner in mij is naarboven gehaald.

"De arts begint suggereert nog dat 360 kilometer fietsen geen handig idee is, maar de wielrenner in mij is naarboven gehaald"

Na een week zit ik weer op de fiets. Eerst voorzichtig, maar al snel blijkt dat de fietsschoen de beste schoen is, als je je tenen gebroken hebt. Twee weken na het ongeval is de Grenspalenklassieker de eerste echte test en de 150 kilometer gaat goed. Gevolgd door een 200 kilometer graveltraining onder zware omstandigheden. Ook goed. Bij terugkomst verstap ik me en schiet het in mijn enkel. Ongetwijfeld een gevolg van het ontlasten van mijn zere tenen. De welbekende kettingreactie.

Ik besluit het te negeren en vertrek naar Spanje met twee van mijn dochters. Een kus, een doei en de auto starten. De auto is echter niet in beweging te krijgen. Wat blijkt: een kapotte accu, terwijl nadat ik de auto volledig heb laten doorlichten voor de reis. Ik weet niet zeker of dat een schakeltje in de keten is, maar de symboliek lijkt er vanaf te stralen.

Uiteindelijk gaan we eind van de middag op pad. Onderweg blijkt ook nog de handrem versleten. Iets met Murphy? De chaos van mijn lichaam is overgeslagen op de auto en komt samen in mijn hoofd. We pikken maar twee liftende Poolse studenten op die toevallig ook naar Girona moeten. Misschien brengen zij geluk.

De kaarten liggen op tafel, wat kan er nog mis gaan in The Traka 360? Ik heb het evenement afgelopen winter als doel gesteld en mijn vader roept nog altijd in mijn hoofd: “Als je ergens aan begint, maak je het af!” Iets wat met mijn ADD-brein heel moeilijk is, behalve als het sportieve doelen betreft.