Eerste indruk Specialized Tarmac SL9: 18 seconden sneller dan Pogi's fiets op Alpe d'Huez

Tekst: Erwin Reijneveld
Beeld: Joris Knapen

Om deze aanval meteen te duiden heeft Specialized een select groepje uitgenodigd. Namens Fietssport wacht ik nieuwsgierig wat hun marketeer Robert ons te vertellen heeft. In Arnhem staat hij klaar om de presentatie te geven in het hoofdkantoor van Specialized Europa. Ik denk even terug aan de basisschool, de allereerste presentatie die ik gaf. Welk dier het was weet ik niet meer. Dat ik kapot zenuwachtig was nog wel. Zelfverzekerd begint Robert met een spetterende foto van een krachtig aanvallende Remco Evenepoel, op hun Tarmac. "De meest winnende fiets in de WorldTour." Het is wel lekker praten Robert, als je zo'n uithangbord in huis hebt. 

De laatste jaren is de profwielrennerij veranderd. Er wordt van steeds verder aangevallen en het gaat gemiddeld zo'n twee a drie kilometer per uur sneller dan voorheen. Om voorop te blijven moet de Tarmac wel doorversnellen. In die ontwikkeling draait het bij de Amerikanen allemaal om 'Time to Finish', een voorspellende simulatie die natuurkundig en over een echt parcours berekent hoe snel de renner bij de finish is, op basis van zoveel mogelijk accurate gegevens. En dus vooral: hoe aanpassingen aan de fiets daar een positieve invloed op hebben.

Watts the difference?

Van SL8 naar SL9, is vier watt winst, volgens het Time to Finish-concept. Al is dat wat kort door de bocht. Want er is veel voor nodig om de snelste nog sneller te maken. Het parmantige 'made in racing' op het frame wordt waargemaakt door goed naar de wens van de profrenners te luisteren bij het ontwerp. Die vroegen niet te tornen aan de geometrie, rijeigenschappen en stijfheid van de SL8. Elk onderdeel werd opnieuw onder de loep genomen. Met hetzelfde hoogwaardige FACT 12r carbon is de SL9 twee gram gegroeid, om er die vier watt sneller van te worden. 

De voorkant van de fiets is het belangrijkste voor de aerodynamica. Met de SL8 kwam de 'Speed Sniffer' (de dikkere balhoofdbuis), die nu tien procent afgeslankt is voor nog minder luchtweerstand. De remkabels pasten hierdoor niet meer in de buis en dus kreeg die buis een nieuw ontwerp (kabels langs één kant). De vorkbladen zijn iets dieper en meer naar binnen gekanteld. Maakt dat ze langzamer? Integendeel, sneller juist (je verwacht het niet he)! De onderbuis is ietsjes dikker geworden waardoor, voor eenzelfde geometrie, de offset een fractie gewijzigd werd. 



We volgen de windstroom verder naar achteren en komen bij de opvallende 'Win Fin', een nieuw vleugeltje tussen achterwiel en zadelbuis. Het directe resultaat van het besef dat een aanvallende rijder nooit twee bidons in de houders heeft en dat je daar dus rekening mee moet houden qua aerodynamica. Waar traditioneel met twee bidons werd getest, blijkt de windstroom aan de achterkant flink te veranderen met een bidon minder. 

Een laatste volle watt winst werd gevonden in de nieuwe zadelpen. Bewegende benen versnellen de windstroom tussen die twee ledematen. Dunner en aerodynamischer werd de nieuwe zadelpen. De 32 millimeter ruimte van de banden blijft wel gelijk en de fiets wordt met 30 millimeter banden geleverd. Wel met kortere cranks en een smaller stuur dan voorheen. Tot slot bleef het bottombracket gelijk en is er een 'steerstopper' ingebouwd om de onderbuis te beschermen. 

Ze staan hun mannequinnetje

Wiel en renner hebben elkaar nodig in deze sport. Voor het beste resultaat test je hen dan ook samen in de windtunnel (Specialized heeft het liever over hun WinTunnel). Omdat zelfs Remco niet altijd in precies dezelfde gegoten houding kan zitten (en meer wil dan alleen in die tunnel fietsen) hebben ze al jaren de Moving Leg Mannequin. Deze pedalerende testpop hangt in een stellage, waardoor het in iedere test exact dezelfde positie heeft en dus reproduceerbare resultaten bij elkaar fietst. Zo kunnen ze de windstroom optimaal nabootsen. 

De zesde generatie van deze sportieve pop heeft iets compleet nieuws gedaan. Het heeft op de fietsen van de concurrentie gereden. De topfietsen van die merken zijn zoveel mogelijk nagebootst en op dezelfde manier getest als de Tarmac. Daarna, en nu wordt het echt interessant, zijn de resultaten met uiteenlopende en zo accuraat mogelijke data in racesimulaties vertaald (Time to Finish). En zo krijgen we alvast een blik in de nabije toekomst.

 

Want op 24 juli aanstaande zal etappe 19 van de Tour finishen op Alpe d’Huez. Als Evenepoel vanaf de voet de aanval inzet, zal hij op de SL9 5,5 seconden eerder bovenkomen dan op zijn vertrouwde SL8. Heeft hij door een miraculeus wedstrijdverloop ineens de Cervelo S5 als fiets, dan komt hij 16,4 seconden later boven. Of 18,2 seconden later als Pogacar een fietsruil (Colnago Y1Rs) heeft gedaan en zelfs 30,0 seconden trager met de Factor ONE. De Cervelo’s, Colnago’s en Factors van deze fietswereld zullen vast niet staan te juichen om deze gegevens, maar kunnen net als iedereen in de whitepaper, waarmee Specialized komt, lezen hoe dit alles is berekend. Voorheen volstond Specialized slechts met de boodschap de snelste racefiets te hebben. Maar de competitie is bloedstollend serieus en dus gaat Specialized nu voor deze trendbreuk. 

De verschillen op het aanstaande WK wegwielrennen in Montreal zijn ook al berekend, maar die verklappen we nog maar niet om het spannend te houden. 

Suikerspin

Genoeg gezien en gehoord, tijd om te ervaren. Buiten staat een knalrode S-Works Tarmac SL9 AXS (€13.999), voorzien van een schilderstape met daarop 'Erwin', op mij te wachten. Inklikken, wegwezen en voelen. Om dit paradepaardje in de komende 27 kilometer te doorgronden zal ondoenlijk zijn, net als de absurde maar voor mogelijk geachte tijd op Alpe d’Huez op deze fiets (38 minuten en 18 seconden). 

Hoogwaardiger dan deze fietste ik ze nooit. Voor ik het weet fietsen we al op de voor fietsers bekende Fonteinallee. De waardige snelheid van ons groepje verliest aan waarde als één van ons de S-Works bolide als een Formule 1-auto naar de startgrid lijkt te brengen. Suizend warmt hij de Turbo Cottons met scherpe bochtjes op. Nog voor ik lampen zie die uit kunnen gaan smijt een concullega een angstige hoeveelheid vermogen de SL9 in. We zien hem wegsperen door de bochten richting de Italiaanseweg. Dat hij net prof af is kan je met het blote oog niet zien. 

Met dit fietsje is het klimwerk al voorbij voor het als werk gaat voelen. In de felle zon bollen we richting een dramatische lucht. Na de brug sprinten we bij herhaling voor de naderende vloedgolf uit. Het gaat pijlsnel, zoals je vast ook harder rent met grijpende leeuwenklauwen in je kielzog. Tevreden zie ik hijgend hoe ik slechts één bidon heb en de Win Fin dus optimaal benut. Met een lege anaerobe tank draaien we de Drielse Rijndijk af en gaat de hemelsluis open. Niet veel later is het alweer Time to Finish en tijd dit karretje in te leveren. Ik voel me weer zes jaar en op de kermis. Waar mijn suikerspin na één hap wordt afgepakt. Door de regen ziet niemand of ik huil.