Geuze gravelroute in het Belgische Pajottenland

Het voorjaar is bijna voorbij. De zomerzon lonkt voorzichtig. In de vroege avond parkeer ik m’n auto in het Belgische Lennik. Ik wil uitstappen maar wacht nog even op een plots opdoemend groepje wielrenners. Correctie: een groepje wielrenstérs. Een stuk of tien jonge meiden stuiven van het asfalt van de Steenstraat moedig de kasseien op van de Rosweg. Deze stuiterende kasseienweg is geen terloops strookje van een paar honderd meter, maar een smalle straat met ruim 2,5 kilometer keiharde keien.

De rensters zijn overduidelijk bekend met deze streek. Ze kletsen vrolijk verder, maar hun strakke blikken zeggen genoeg: dit kost kracht. Er ligt weliswaar een smal gootje naast de kasseien voor een veilige toevlucht, maar dat hebben deze meiden niet nodig. Ze vreten de kasseien op en verdwijnen al dokkerend snel uit het zicht. Is dit wat me morgen te wachten staat? Ik stap de auto uit met een gevoel dat het midden houdt tussen angst en enthousiasme. Kom maar op met dat Pajottenland!

Pizza

Even wat praktische informatie: Lennik ligt ten zuidwesten van Brussel, op zo’n 200 kilometer van Utrecht. Het is een gemeente van zo’n 9.000 inwoners in de provincie Vlaams-Brabant. Lennik behoort tot het gerechtelijk arrondissement Brussel, de politiezone Pajottenland en de brandweerzone Vlaams-Brabant West. Het kan maar duidelijk zijn, nietwaar? Lennik is sinds een paar jaar de startplaats van de Brabantse Pijl voor vrouwen, de traditionele overgang van de Vlaamse kasseiklassiekers naar de Waalse klimkoersen.

Later die avond weet ik waar ik Lennik nog meer van ken. Of beter gezegd, de buurgemeente Schepdaal. Dit verdient een korte uitleg. Nadat ik m’n spullen op de kamer heb gelegd en m’n gravelbike veilig in de schuur mocht plaatsen van de vriendelijke B&B-eigenaar Hugo, ging ik in de buurt op zoek naar iets te eten. Op mijn online vraag: ‘Wat is de beste pizza van het Pajottenland?’ kwam Pizzeria Bella Italia aan de Ninoofsesteenweg 55 naar boven. Dat bleek nog geen zes kilometer verderop te zijn. Gravelbike weer uit de schuur gepakt, op naar Bella Italia.

Wereldkampioen

Nog geen vijf minuten later zie ik langs de weg een reusachtige muurschildering van voormalig wereldkampioen Remco Evenepoel. Dat was het waar ik deze streek van kende: de heilige Remco. Op de kruising van de Steenstraat en Scheestraat staat zijn beroemde supporterscafé ‘In de Rustberg’. Aan het café hangen grote doeken met juichende Remco’s bij zijn overwinningen op het WK van 2022 en de winst in de Vuelta van datzelfde jaar. Maar ze hebben dus niet de lekkerste pizza bij ‘In de Rustberg’. Ik fiets snel verder over de kleine, rustige straten van Schepdaal.

"Dat was het waar ik deze streek van kende: de heilige Remco"

Met die rust is het gedaan als ik de Ninoofsesteenweg opdraai. Dit blijkt de N8 te zijn tussen Brussel en de Belgische kust bij Koksijde, bekend van het veldrijden. Mag ik hier eigenlijk wel fietsen? Deze vraag laat ik maar even voor wat het is. Gelukkig ligt pizzeria Bella Italia al snel aan de rechterkant van de weg. Een onooglijk restaurantje aan een doorgaande weg, dat kan nooit wat zijn. Ik zet m’n fiets in het zicht tegen de gevel en stap naar binnen. De kleine zaak zit propvol, op een tafeltje achterin na. De eigenaar wuift dat ik daar kan gaan zitten. Lang verhaal kort: ben je in de buurt, ga hierheen. De overheerlijke pizza bleek de voorbode van het gravelavontuur van de volgende dag.

Gravel en geuze

Tijd om Pajottenland en omstreken beter te leren kennen. Dat doe ik vandaag met de uitdagende Geuze Gravelroute. Deze route is niet officieel uitgepijld, maar wel te rijden met een GPX-bestand op je fietscomputer. De tocht vertrekt vanaf het gemeentehuis in Sint-Pieters-Leeuw en brengt me onder meer langs de Rozentuin van Coloma, het kasteel van Beersel en dwars door het Hallerbos, een spektakel in het voorjaar door het sprookjesachtige tapijt van wilde hyacinten. Onderweg geniet ik ook van de skyline van Brussel, maar de Belgische hoofdstad voelt hier in alle rust gelukkig heel ver weg.

Het gaat vandaag niet alleen om de rit zelf, merk ik al snel. Het draait hier om het nemen van de tijd. Voor de route én jezelf. Langs de weg vind je voldoende rustpunten om bij te komen, maar vooral te genieten van de omgeving en alle indrukken. En als je voor een tussenstop kiest in een van de Vlaamse dorpjes, is er één ding dat je niet mag overslaan: de Oude Geuze. Hier staat de streek om bekend, en de karaktervolle cafés onderweg zijn een verleidelijke uitnodiging voor dit bijzondere en verfrissende bier.

"De gravelroute is een heerlijke chaos, een aaneenschakeling van vervloeking en verwondering"

De gravelroute is een heerlijke chaos, een aaneenschakeling van vervloeking en verwondering. Het is hier ook geen meter vlak. Ik vind het pittig, de soms wel erg smalle paadjes met het hoge gras, waarin m’n pedalen verdwijnen. De klimmetjes en afdalingen, bezaaid met kasseien. De modderige weggetjes, waarbij ik volledig verdwaald meen te zijn, maar die dan toch op de volgende prachtige plek blijken uit te komen. Ik geniet volop. 

Ontdekkingsreis vol verrassingen

In minder dan 100 kilometer word ik fan van het Pajottenland. Waar ik ooit dacht dat dit een verzonnen streek was, slechts bedoeld voor een Suske & Wiske-album, weet ik nu beter. Het Pajottenland is niet de mooiste streek waar ik ooit heb gefietst. Er liggen ook niet de beste fietspaden, soms verre van dat. Maar de streek raakt me wel recht in m’n fietshart. Iedere drassige bocht en elke lompe kasseienstrook vertelt hier een eigen verhaal. Fietsen in deze omgeving is meer dan een sport, het is een ontdekkingsreis vol verrassingen.

"In minder dan 100 kilometer word ik fan van het Pajottenland"

De huidige gravelroutes zijn als een schilderij van Pieter Bruegel, de beroemde meester van de Vlaamse schilderkunst. In het Pajottenland treed je echt in zijn voetsporen. Laat je verleiden door de visuele aantrekkingskracht van de uitgestrekte landschappen, prachtige kastelen en domeinen vol erfgoed. Maar opgelet, laat het zachtglooiende land van stilte en kleurrijke contrasten je niet in slaap sussen: tussen de kronkelende landweggetjes en betoverende bospaden ligt een helse, Bruegeliaanse graveluitdaging verborgen.

De zon zakt langzaam achter de horizon, de hemel kleurt in warme tinten van paars en oranje. Terwijl ik het Pajottenland achter me laat, blijft de herinnering aan deze magische plek, waar wielrennen, bier en historisch erfgoed samenkomen. Ik kom binnenkort zeker nog een keer. Misschien ligt ook jouw volgende gravelavontuur hier wel te wachten. Durf jij het aan?

WK Gravel 2024

Vlaanderen is op 5 en 6 oktober 2024 gastheer van het officiële UCI-Wereldkampioenschap Gravel. Het WK gaat door de Brabantse Wouden, sinds oktober 2023 erkend als Nationaal Park. De start ligt in Halle, de finish in de Bourgondische universiteitsstad Leuven. In de loop van dit jaar zal een GPX-bestand van het WK-parcours te downloaden zijn. Kijk op www.toerismevlaamsbrabant.be/gravel. 

De route zelf rijden

De Geuze Gravelroute in Pajottenland is 97 kilometer lang en telt zo'n 1000 hoogtemeters. Of je Suske en Wiske tegen het loopt weten we niet. Wel dat iedere gravelstrook hier zijn eigen (strip)verhaal vertelt. Veel plezier!

Download de route

_{Tekst: Merijn Heijne
Beeld: Fatpigeon, Lander Loeckx, Jan Geys, Merijn Heijne}