Clubhelden: Mirthe Bolder & Anouk Baken

Nederland zit vol wielerverenigingen met opvallende namen. Denk aan RTC De Stofwolk uit Eibergen of ’t Goei Smoesje uit Berlicum. In Valkenswaard konden ze niet achterblijven. Toen de lokale club in 2012 een nieuwe start maakte, kozen de leden voor ‘Clubke van Nix’.

“Vroeger heetten we TWC De Harmonie – een vrij officiële naam”, vertelt Mirthe Bolder (28), secretaris van de club. “Die vereniging stopte ermee, maar een groep leden wilde graag verder. Alleen dan zonder verplicht clubkampioenschap of drukke toerkalender. En zoals dat dan gaat hier, ineens rolde ‘Clubke van Nix’ eruit.”

Teamwork

Vrouwelijke bestuursleden zijn nog altijd zeldzaam binnen wielerverenigingen. Mirthe is dus een uitzondering. Ze onderhoudt het contact met de NTFU en doet de social media. Toch noemt ze zichzelf geen clubheld. “We hebben formeel een bestuur van drie, maar zelfs de meeste vergaderingen doen we met de hele club. Iedereen beslist mee.” Clublid Anouk Baken (47) herkent zich daarin. “We doen het echt samen. De één regelt de clubkleding, de ander de toertocht. Het is een team. Wij zijn geen helden, zo werkt het bij ons niet. De hele club is de held.”

"Wij zijn geen helden, zo werkt het bij ons niet. De hele club is de held"

Mirthe begon al jong met BMX’en. “Ik vond het geweldig, maar voor wedstrijden was ik te zenuwachtig. Wat me wél meteen trok, waren de snelheid, het gevoel van vrijheid en even m’n hoofd leegmaken. Dat is nooit veranderd.” Anouk stapte pas rond haar veertigste op de racefiets, vanwege rugklachten. “Ik ben echt Mirthes tegenpool. Ik ben pas later begonnen met fietsen en leer nog steeds bij. Vooral het buiten zijn vind ik heerlijk. Mijn man en ik zijn allebei lid. Hij is nu onze voorzitter. Inmiddels vertrekken we vanuit Valkenswaard richting Frankrijk of Zweden. Fantastische avonturen zijn dat.”

Gezelligheid voorop

De naam doet misschien anders vermoeden, maar het Clubke van Nix is allesbehalve dat. Wat de club bijzonder maakt, is de sfeer: geen prestatiedruk, maar wél serieus fietsen – samen, veilig en met oog voor elkaar. Met zo’n 25 leden, onder wie vijf vrouwen, is het geen grote club. Wel een hechte groep: “Wat telt, is de gezelligheid. We kennen elkaar uit de buurt of van carnaval”, zegt Anouk. “Dat schept een band. Ook al onze sponsoren zijn lid en fietsen mee. Ons oudste lid is de schoonvader van shirtsponsor Azzuri, hij is 77. We fietsen drie keer per week, vertrekpunt is café De Bel op de markt. Iedereen die zin heeft, komt. En als je een keer niet kunt, dan is dat ook goed.”

"Wat telt, is de gezelligheid. We kennen elkaar uit de buurt of van carnaval”

Humor speelt een grote rol bij de club. “We zitten qua harde grappen allemaal wel op dezelfde lijn”, vertelt Mirthe. “Als vrouwen zijn we gewoon one of the guys.” Elk jaar pakken ze met een paar clubleden de Grenspalenklassieker mee of ze rijden vanuit Diekirch in Luxemburg in één ruk – ruim 250 kilometer – terug naar Valkenswaard. “Dat zijn van die ritten waar je het samen nog lang over hebt.”

Een ander hoogtepunt is de ‘Verkorte VVV-tocht’ in mei, de eigen toertocht van het Clubke van Nix over autoluwe wegen, grotendeels door België. Zo’n 120 deelnemers doen jaarlijks mee, en ook deze tocht wordt volledig door de leden georganiseerd.

Clubgevoel

“Clubhelden zijn belangrijk, maar als Anouk en ik onszelf al zo mogen noemen, dan zijn we zeker niet de enigen”, zegt Mirthe stellig. “Want alles wat we doen, doen we met z’n allen.” En dat maakt Clubke van Nix misschien juist zo bijzonder: geen poeha, geen formeel gedoe, maar vooral een leuke groep echte fietsliefhebbers.

“We zijn eigenlijk meer een verkapte vriendengroep”, besluit Anouk. “Als het tempo voor iemand te hoog ligt, dan passen we ons gewoon aan. Dat vinden we niet meer dan logisch. En krijgen we een lekke band, dan helpt iedereen elkaar. We fietsen niet alleen veilig, maar ook als vrouw voel ik me hier echt op m’n gemak. Dat vind ik erg fijn. Ja, ik ben echt trots op ons clubke.”

_{Tekst: Merijn Heijne
Beeld: Bram Berkien}