Een column over een column

In zijn column in het Volkskrant Magazine met de titel Koningen van de weg gaat de schrijver ervan, Julien Althuisius, flink tekeer tegen het "verschijnsel" amateurwielrenner. Han Rutgers uit Dinxperlo reageert.

Allereerst zijn er inderdaad amateurwielrenners (een minderheid) die zich niet weten te gedragen bij de uitoefening van hun sport. Maar om daar nou alle amateurwielrenners mee te stigmatiseren, gaat me veel te ver. En de opmerking: “Elke amateurwielrenner is een beetje een lul” is volstrekt uit de lucht gegrepen en ronduit beledigend.

"Of is het zo dat hij ook alle voetbalsupporters negatief neerzet?"

Omdat er in een stadion altijd wel enkelen zijn, die verkeerde dingen roepen. Is elke automobilist ook een beetje een lul, omdat er vast wel eens een automobilist door het rode licht is gereden? En zo kan ik nog wel een poosje doorgaan.

Julien probeert enigszins te relativeren met zijn opmerking dat een grote groep het verpest voor een minderheid. Ik denk dat hij bedoelt een meerderheid, maar ja, dat krijg je als je stukjes schrijft in een opwelling van emotie.

Ik woon en sport in de Achterhoek en ik protesteer tegen zijn opmerking dat de amateurwielrenners de eersten waren die de lockdownmaatregelen negeerden. In mijn regio heeft nagenoeg iedereen zich gehouden aan de voorschriften. 

Wat kunnen de gevolgen zijn van een dergelijke column?

Dat menig weggebruiker de amateurwielrenners een lesje wil leren. Automobilisten die gewoon midden op de weg en vol gas blijven doorrijden. Andere fietsers en voetgangers die het vertikken aan de kant te gaan, ondanks beschaafde belsignalen.

Om maar te zwijgen van groepen fietsers en voetgangers die bellend, append of met oordopjes in geen weet hebben van hun aanwezigheid in het verkeer. De overgrote meerderheid van de amateurwielrenners gaat daar wel met inachtneming van de fatsoensregels fatsoenlijk mee om.