Column Jos Mans: Bliksem boven de Ballon

We hadden er al een paar serieuze jongens opzitten die ochtend: de Grand Ballon, de Col d’Oderen en de korte maar venijnige Col du Page. Het zijn van die namen die je op het moment zelf nauwelijks uit kunt spreken, laat staan beklimmen. En we hadden nóg een beest te temmen: de Ballon d’Alsace. Vanuit Saint-Maurice-sur-Moselle, de kant die nog het meest doet alsof hij je langzaam opwarmt, maar dan een onredelijk lange negen kilometers blijft stijgen. We wisten dat het ging regenen, dat stond in elk appje, elk bulletin en vertelde elke lucht. Maar we hadden er zin in, zo hadden we besloten.

"We wisten dat het ging regenen, dat stond in elk appje, elk bulletin en vertelde elke lucht"

De Ballon d’Alsace was ooit de eerste echte berg in de Tour. René Pottier kwam er in 1905 als eerste boven. Ik wist dat toen niet. Ik wist alleen dat we nog moesten klimmen. Mijn broertje, ook wel ‘de Stier van Voorschoten’, reed zoals altijd op een manier die niet helpt. Je denkt dat het meevalt, dat hij even een opleving heeft. Dat jij straks nog wel wat over hebt. Maar kilometer na kilometer gleed hij iets verder weg, tot hij geen stipje meer was maar slechts nog een vermoeden.

Halverwege begon het. Eerst regen. Niet erg, ik was al nat. Toen koudere regen. Toen flitsen. Toen klappen. De Ballon is nergens echt steil, maar na drie eerdere cols en zeikende regen wordt hij een sloper. Fietsen kon nog wel. De vraag was alleen: waarom zou ik? Ik probeerde hem te bellen. Geen gehoor. Ik had kunnen weten dat hij het allemaal nét voor was geweest. Later zei hij dat hij ‘in de verte wel iets had gehoord’ en dat hij ‘redelijk droog was gebleven’. Blijkbaar verdient de sterkere klimmer dat: veiligheid.

Ik had dat niet. Ik had het andere. Regen in mijn schoenen, een telefoon die nergens verbinding vond en dat kleine stenen huisje aan de kant van de weg, waar ik na drie flitsen en gedonder de keuze maakte om te schuilen. Niet om op te geven, maar om iets anders even niet te hoeven. Er zijn van die momenten waarop de gedachte aan je eigen dood plotseling niet overdreven lijkt. Ik dacht aan open vlaktes, bliksem en dat mijn broertje daar dus reed, met z’n carbonframe, over die natte asfaltstrook die nergens bescherming bood. En ik dacht dat als hij nu geraakt zou worden, ik daar had moeten zijn.

"Er zijn van die momenten waarop de gedachte aan je eigen dood plotseling niet overdreven lijkt"

Zat ik dan, onder een afdak, te wachten tot het over trok. Ik wist niet of ik spijt had van het klimmen of van het stoppen. Later, toen we weer in de hut waren, vertelde ik het hele verhaal. Hij knikte, maar had me niet gemist. Dat hielp me ook niet.

Nadat René Pottier in 1905 als eerste boven op de Ballon d’Alsace was aangekomen, won hij een jaar later de Tour. Kort daarna pleegde hij zelfmoord omdat zijn vrouw een ander had. 

Ik dacht aan het ergst denkbare, daar onder dat afdak, en besloot: genoeg drama voor vandaag. Ik vervolgde mijn weg, terwijl ‘De Stier van Voorschoten’ inmiddels al aan het douchen was.

_{Tekst: Jos Mans
Foto: Sylvain Aymoz - Meribel Tourisme}