Column Bram Tankink: Zo ziet geluk eruit

We zitten gedrieën op de top. Tom Leezer, Tom Dumoulin en ik, kijkend over een droge vallei van de Upper Mustang. De mountainbiketocht naar de top ver boven de 4000 meter was een killer. We moesten halverwege stoppen om uit te hijgen. Behalve Tom Dumoulin natuurlijk, die op de vijfde dag van onze Nepal-tocht na drie maanden inactiviteit concludeert dat hij toch een etapperenner is. ‘Ach joh’… 

‘Zo ziet geluk eruit!’, roep ik vlak voor de top. We hebben onze Nepalese gids achtergelaten. De gids had de klim bekeken en ontraadde ons erop en erover te gaan. Dat moet je juist tegen ons zeggen. Op geen enkele kaart was er een route te zien, maar wij zagen wel degelijk een paadje. Het bleek een schapenpaadje. De enige mens die hier komt is de herder met zijn schapen.

Na ons intermezzo volgen we het schapenpaadje langs een steile berghelling, duiken een kloof in waar erosie in dit droge gebied prachtige pilaren heeft gecreëerd. We storten naar beneden. Geen van de Toms stelt vragen. Wow, gaaf, dit is vet! Uitzinnige kreten galmen door de vallei als we tot onze nok toe gevuld met adrenaline beneden aankomen.

"Uitzinnige kreten galmen door de vallei als we tot onze nok toe gevuld met adrenaline beneden aankomen"

‘Dat jullie dit doen!’, roep ik verheugd. Ik denk aan de Nepalese gids die zelfs omdraaide, en aan mijn kinderen en vrouw thuis, die ik ook wel eens avonturen probeer in te slepen. Als het al lukt, dan vaak met gemengd succes. Veel wielrenners zouden tegenspartelen: staat niet op de kaart, dit is geen pad, waar gaat dit naartoe? Maar bij de twee Toms heb ik geen overtuigingskracht nodig. Het perfecte trio voor avontuur, concluderen we.  

De drang naar avontuur heeft er altijd ingezeten. Op mijn vijftiende fietste ik met mijn broer en vriendje van Zuid-Frankrijk naar huis. Tijdens mijn profcarrière heb ik de drang naar avontuur echter moeten wegstoppen, vanwege de trainingsschema’s van het team. Maar nu ik gestopt ben, laat ik het avontuur weer terugkomen. Bijvoorbeeld in de routes die ik ontwerp voor de Grenspalenklassiekers of 11 stuwmerentocht. Die zijn net een stapje verder of gewaagder dan gebruikelijk.

"De voldoening wordt groter als Tom Dumoulin zegt: 'Het is voor het eerst in een paar jaar dat ik weer met plezier op de fiets zit'"

En dus ook hier in Nepal. Waar het avontuur begint, beginnen de mooiste momenten op een fiets. Het onverwachte, onbekende met adrenaline betreden. Op de grenzen van het mogelijke. De voldoening wordt groter als Tom Dumoulin, eens terug in een piepklein dorpje zegt: “Het is voor het eerst in een paar jaar dat ik weer met plezier op de fiets zit”.