Column Bram Tankink: Het Groetende Gravelrijders Verbond

"Mijn moeder vertelde altijd dat ik tegen iedereen ‘hoi!’ riep als ik bij haar achterop de fiets zat. En ik kreeg steevast een ‘hoi!’ terug. Daar ben ik inmiddels wel mee gestopt, maar zodra ik in het bos fiets, probeer ik iedereen te groeten. Rustige plekken nodigen uit voor een ‘goedendag’. 

Mijn zoontje is nu vijf en zegt ook tegen iedereen ‘hoi!’, maar wij wonen in België en daar is de kans klein dat je een ‘hoi!’ terugkrijgt. Een klein ventje is daarop wel eens een uitzondering maar toch zeker niet altijd.

Begin dit jaar was ik op de Belgische fietsbeurs Velofollies in Kortrijk. Ik moet zeggen dat ik geen beurzenman ben, maar de sfeer was er uitmuntend. Gravel voerde absoluut de boventoon en daar ging het gesprek ook over aan tafel bij talkshow ‘Vive le Velo’. Een voordeel van gravel is dat je veel meer de rust op kunt zoeken en veel minder vaak een verkeersdeelnemer bent. 

"Aan tafel bij talkshow ‘Vive le Velo’ ging het gesprek over gravel"

Gravel is voor relaxte fietsers die houden van de natuur. Voor mij persoonlijk die ideale fiets in Nederland, Vlaanderen en vele andere gebieden. Maar er komt ook een nadeel bij kijken. Er wordt meer in het bos gefietst met hogere snelheden. Hoe drukker het wordt, hoe minder er gegroet wordt en de hufterigheid neemt daarmee toe. Voor de onderlinge verstandhouding en met name de verstandhouding met wandelaars is groeten juist een groot goed. Snelheid aanpassen en een groet, doet goed.

Aan tafel bij presentator Karl Vannieuwkerke opperde ik dit en kwam met het idee om iedereen die groet met een band te laten rijden. ‘Een band als teken van een groeter’, ging Karl verder. In België is daarmee een enorme slag te slaan. België is een vrolijk landje, maar het groeten mag wel wat meer de standaard zijn in het bos. De vrolijkste en leukste mensen groeten er meestal op los. Laten we er met z’n allen een voorbeeld aan nemen en van het bos een vrolijke plek maken. Ik pleit voor ‘Het Groetende Gravelrijders Verbond’."