• Ons werk
  • Gewijzigd op 30 mei 2026

Even voorstellen: Dit is Troy

Bij de NTFU draait alles om fietsen. We maken met een bevlogen team onder ander toertochten mogelijk en ondersteunen fietsclubs. Tijd voor een kennismaking: dit keer met Troy, gravelbiker, volleyballer, trotse vader en belangenbehartiger MTB.
Even voorstellen: Dit is Troy
Even voorstellen: Dit is Troy

Wie ben je?

Mijn naam is Troy Corsen, 43 jaar. Mountainbiker en gravelbiker, met een duidelijke voorkeur voor samen fietsen, want alleen is ook maar alleen. Vader van twee sportieve kinderen en getrouwd met een al net zo sportieve vrouw. Bij ons thuis is fietsen geen hobby, maar een logisch onderdeel van het dagelijks leven. Zoals tandenpoetsen, maar dan leuker.

Wat is jouw rol binnen de NTFU?

Ik ben belangenbehartiger mountainbike en gravelbike. Samen met verenigingen werk ik aan een positief imago van de sport, goede toegankelijkheid van paden, veiligheid en de kwaliteit van routenetwerken. Dat betekent clubs ondersteunen bij juridische vraagstukken, meedenken over onderhoud, experts bij elkaar brengen en vooral veel overleg met terreinbeherende organisaties. Soms stroperig, soms taai, maar altijd met de blik vooruit.

Wat vind je zo leuk aan je werk?

Werken met bevlogen mensen die net zo veel om fietsen geven als ik. Samen bouwen aan iets dat groter is dan jezelf. En dan buiten zien dat het werkt. Dat een route er ligt, een pad openblijft, een gesprek resultaat heeft. Dat voelt goed.

Wat motiveert jou om dit werk te doen?

Het gezamenlijk inzetten voor een sterke positie van de wielersport in onze maatschappij. Als fietser profiteer ik direct van het werk dat we doen. Je ziet het letterlijk terug in het veld. Soms zit geluk in iets heel kleins, zoals het kunnen blijven fietsen op een pad dat zonder samenwerking tussen terreineigenaar, vereniging en NTFU allang gesloten was geweest. Dat zijn momenten waarop alles klopt.

Wat weten jouw collega’s niet over jou?

Waarschijnlijk meer dan ze denken. Ik ben in veel meer geïnteresseerd dan alleen fietsen. Houtbewerking, meubelmaken, carnavalen, plaatjes draaien, spelletjes spelen, volleyballen. Ik volg politiek, onderwijs en nog allerlei andere onderwerpen. Ik ben meer generalist dan specialist. Nieuwsgierig, soms iets te.

Welke sport doe je het liefst?

Een lastige vraag. Mountainbiken, gravelbiken en volleyballen wisselen elkaar af. Daarnaast geef ik volleybaltraining aan een jeugdteam. De gemene deler is niet de sport, maar het samen doen. Met vrienden, met mijn broer. De laatste tijd steeds vaker op de gravelfiets, waar de gesprekken net zo lang zijn als de stroken.

Op welke sportprestatie ben je het meest trots?

Ik ben het meest trots op de sportprestaties van mijn kinderen. Iedere maand zie ik ze groeien. Sterker worden, motorisch handiger, steeds meer gericht op samenwerken. Beiden doen ze aan teamsporten, volleybal en waterpolo.

Sporten waarbij je leert dat je het samen moet doen, en dat je soms voor een ander loopt. Ik heb altijd al kunnen genieten van anderen zien bewegen. Nu ik langs de lijn sta als coach, trainer en vader zie ik daar ook stukjes van mezelf in terug. En daar ben ik minstens zo trots op.

Hoeveel rossen heb jij in je hok staan?

In de schuur staan drie gravelbikes, één mountainbike en één elektrische fiets. Daarnaast nog een aantal fietsen van mijn vrouw en kinderen. Het is er nooit echt leeg. Wel altijd net te vol.

Waar fiets jij het liefst een rondje?

Dicht bij huis, in het Rijk van Nijmegen. Daar ligt een prachtig netwerk aan mountainbikeroutes waar ik me goed kan uitleven. Op de gravelfiets trek ik vaak verder, richting het Reichswald, waar je net wat meer hoogteverschil vindt en de paden ongepolijst blijven.

Welke tocht of route staat in je geheugen gegrift?

Er staan meerdere kerfjes in mijn geheugen, een hele serie eigenlijk. Maar als ik terugkijk springen vooral de tochten eruit die ik de afgelopen jaren samen met mijn broer reed, op de langste dag. En dan in het bijzonder die ene dag waarop we samen de Liberation Divide fietsten. 370 kilometer gravel, van dusk till dawn.

Een van de zwaarste tochten die ik ooit deed. Slopend, leeg, alles erin gegooid. En toch, bij het passeren van de eindstreep kon ik alleen nog maar vrolijk terugblikken. De pijn was direct vergeten. Dat zijn de ritten die blijven hangen, omdat ze precies laten zien waartoe je in staat bent.

Hulp op het gebied van MTB-belangenbehartiging nodig? Neem contact op met Troy.

 

Even voorstellen: Dit is Troy
Even voorstellen: Dit is Troy
Redactie Fietssport
Door Redactie Fietssport

Redactie Fietssport

Dit vind je misschien ook interessant