Dromen van de Dolomieten

Wie aan Limburg denkt, ziet al snel steile hellingen en voelt de kuiten misschien branden. Maar in Roggel ligt dat net even anders, vertelt Richard Bergs, één van de drijvende krachten achter La Rochelle. “Echte beklimmingen hebben wij hier niet. Maar verder is alles aanwezig wat fietsen in Limburg zo mooi maakt: een prachtige omgeving, gastvrijheid, vlaai en een goed glas bier.”

La Rochelle - inderdaad ‘Roggel’ op z’n Frans - bestaat inmiddels ruim twaalf jaar en telt zo’n 65 leden. De club is opgericht nadat enkele dorpsgenoten het hoog tijd vonden om flink wat kilo’s kwijt te raken. Ze pakten het groots aan: geen rustige rondjes in de buurt, maar meteen een meerdaagse tocht van Parijs naar Roggel. Vandaar de Franse naam en de Eiffeltoren in het logo.

Maandenlang naartoe geleefd

Richard maakte die legendarische rit zelf niet mee, maar sloot zich kort daarna wel aan bij de club. Vanaf dat moment ging het mis. Of beter gezegd: het wielrennen kreeg hem stevig in zijn greep en hij werd actief binnen de club. Juist omdat de omgeving van Roggel zo vlak is, is de tweejaarlijkse trip naar de echte bergen voor veel leden een absoluut hoogtepunt. Er wordt maandenlang naartoe geleefd. “Zodra we de reis aankondigen, zie je dat leden weer vaker komen fietsen,” vertelt Richard. “Het werkt echt als een stok achter de deur. Iedereen wil fit aan de start verschijnen.”

Komende september staat een trip naar de Dolomieten op het programma, zo’n 30 procent van de club gaat weer mee. In de aanloop wordt er fanatiek getraind, waarbij de kilometers tegen de wind in door het vlakke Limburgse landschap bijdragen aan de klimmersbenen.

Emotionele lading 

En dan is het zover. Tientallen leden, zwetend en zwoegend op de flanken van bergen die ze alleen kennen van de Tour, Vuelta en Giro. Ze bijten zich vast in de lange beklimmingen, ieder op zijn of haar eigen niveau. Er wordt onderling flink gestreden, maar boven op de berg wacht iedereen op elkaar.

Soms krijgen de dagen in de bergen ook een emotionele lading. Tijdens een eerdere trip vertelde één van de leden, zichtbaar geëmotioneerd, hoe ze dankzij de reis een langgekoesterde droom had kunnen waarmaken: fietsen in de bergen. Richard herinnert het zich nog goed: “En júllie hebben dit mogelijk gemaakt voor ons, zei ze. Dat maakt het voor mij en de andere organisatoren zo dankbaar om dit iedere keer weer te mogen regelen.”

Gewoon doen

De organisatie is overzichtelijk: accommodatie vastleggen, vervoer regelen, routes uitstippelen en daarbij scherp op de kosten letten. Het echte regelwerk ligt bij twee of drie mensen; de rest draagt bij met brainstormen en gezelligheid. Toch gaat het niet altijd volgens plan. Twee jaar geleden nog lag er zo’n 50 centimeter sneeuw op de Passo di Giau. Op maandagmiddag werd de accommodatie in Italië afgezegd, op woensdagochtend stond iedereen gewoon klaar om als alternatief naar de Mont Ventoux te vertrekken.

“Dat kon op zo’n korte termijn eigenlijk helemaal niet voor zo’n grote groep, maar het is ons toch gelukt. Daar doen we het voor”, zegt Richard. Hij lacht zoals mensen lachen om de dingen die pas achteraf de mooiste herinneringen zijn geworden. En dat heerlijke gevoel blijft nog lang hangen bij de leden van La Rochelle, ver nadat de benen alweer zijn uitgerust.