Stoneman Arduenna: uitdagende mountainbike meerdaagse in de Ardennen

De Stoneman is bedacht door Roland Stauder, een voormalig mountainbike wereldkampioen in de disciplines cross country en marathon. Reflecterend op zijn tijd als racer in de XC, ziet hij vooral de competitie tegen de rest, het gevecht om de koppositie en de focus op presteren. Waar hij op dat moment geen oog voor heeft, zijn de natuur, de vergezichten en beleving, iets wat bij het rijden van marathons een vlammetje bij hem aanwakkert.

Na zijn professionele carrière ontwikkelt hij de Stoneman, lange uitdagende tochten, waarbij het draait om, zoals hij zelf omschrijft: ‘diepe emoties, geweldige outdoor ervaringen en flinke uitdagingen buiten je comfort zone’.



Je kunt de Stoneman rijden in Italië, Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland en België en je kunt ervoor kiezen om hem in één, twee of drie dagen te rijden. De routes zijn uitgepijld en onderweg vind je stempelposten in alle uithoeken. Bij het inschrijven krijg je een starterspakket dat je ophaalt bij een toerismebureau of het hotel waar je verblijft. In het starterspakket vind je de stempelkaart, een fysieke kaart en wat goodies. De GPX ontvang je per mail. Als je terugkomt bij jouw startpunt, krijg je een originele trofee die je kunt gebruiken om op te scheppen bij je fietsvrienden!

Voorbereiding

Een tocht als deze vergt wel wat planning, dus ik neem je even mee in ons voorbereidingsproces. We besluiten de tocht in twee dagen te doen. Op de website is gemakkelijk te zien waar je dan kunt starten en op welke plek je kunt overnachten. Wij kiezen voor de optie waarbij we de meeste kilometers op de eerste dag doen en de minste op de tweede dag, omdat we daarna ook nog naar huis willen rijden. Dit blijkt van Bütgenbach naar Sankt Vith te zijn, met ruim 100 kilometer en 2400 hoogtemeters op de eerste dag en 70 kilometer en 1500 hoogtemeters op de tweede.

We kopen de starterspakketten en boeken de eerste nacht bij Hotel Schröder vlakbij Büllingen, een familiehotel op een paar kilometer afstand van de route. Hier kunnen we dan ook de auto laten staan en onze trofee in ontvangst nemen, mits we alle stempels hebben verzameld - uiteraard.

Je kunt bagage door de aangesloten hotels naar de volgende locatie laten brengen, maar wij kiezen voor een bikepacking variant. Dit betekent dat we licht moeten pakken, verstandige keuzes moeten maken en alles zelf mee moeten sjouwen. Met zadel- en stuurtassen van Vaude komen we een heel eind en daarnaast hebben we beide ook nog een grote rugzak voor de rest van de essentiële bagage.

Mooie mix

Mijn partner in crime voor dit avontuur Wouter kiest ervoor om de tocht af te leggen op zijn Kona Honzo, een hardtail. Ik kies voor mijn Cube AMS One11, die achter ook nog 100 millimeter veerweg heeft. Er zitten wel Schwalbe Ralph XC banden onder, maar ik denk dat dit een goede keus is, aangezien we ook veel onverhard en asfalt tegen gaan komen. De website leert ons dat de route 25 procent over asfalt gaat, 31 procent over grindwegen slingert, 29 procent onverhard is en veertien procent singletrail bevat. Een mooie mix!



Hoewel de Stoneman goed uitgepijld is door middel van bordjes, met daarop het iconische logo, wordt toch ook aangeraden om de GPX in te laden op je fietscomputer. Mocht er een bordje ontbreken of overgroeid zijn, dan kan je alsnog de weg vinden. En geloof me, op zo’n dag wil je echt niet de verkeerde afdaling nemen en dan een extra klim moeten doen.

Als we op vrijdagavond arriveren bij hotel Schröder, checken we in en ontvangen we onze starterspakketten. We maken de fietsen alvast in orde en bevestigen de fietstassen. Hierna duiken we vroeg ons nest in, want we willen op tijd vertrekken. Met gezonde spanning val ik in slaap.

Klein wonder

We worden wakker van de regen die tegen het raam tikt. Snel checken we verschillende weerapps, die helaas geen goed nieuws hebben. We besluiten de meest positieve app te geloven en hijsen onszelf in onze fietskleding. We accepteren dat de eerste paar uur ons moraal getest gaat worden door middel van regenbuien en windstoten bij een temperatuur van negen graden.

We ontbijten langzaam en verversen om de minuut de weerapp in de hoop dat deze beter nieuws brengt. Van het hotel krijgen we een ‘picknick’ mee en schoorvoetend bewegen we ons richting onze fietsen. De ritsen van de regenjassen zijn het enige geluid dat hoorbaar is voordat we opstappen. De fietscomputer laadt de route in en enkele momenten later zijn we vertrokken.

De eerste kilometers over het asfalt zijn straf en meerdere keren vragen we onszelf hardop af of dit wel verstandig is. Want naast het ‘overleven’ in deze elementen, moeten we ook zorgen voor goed beeldmateriaal. We zijn hier wel voor een reportage. En dat wordt een stuk lastiger met deze omstandigheden.

Maar als we bij ons startpunt zijn aangekomen, lijkt er een klein wonder te gebeuren. De aanhoudende regenbui verandert in een lichte miezer. Met goede moed duiken we de route op! De eerste kilometers worden we getrakteerd op een lange singletrack afdaling met hier en daar wat stenen en worteldrops. Onderaan bevindt zich een naaldbos met veel mos.

Een lange klim brengt ons geleidelijk richting Herresbach, waar we de eerste stempelpost vinden. Helaas krijgen we deze niet cadeau, want de laatste hoogtemeters moeten overwonnen worden middels een klim van 21 procent, wat voor ons betekent dat we moeten afstappen om de fietsen te duwen. De stempels moeten verdiend worden, dat wordt hier pijnlijk duidelijk.

Op mijn GPX zie ik het woord ‘checkpoint’ al in beeld komen, als we het dorpje Herresbach inrijden. Het grote bord van de Stoneman Arduenna is niet te missen en met de hendel van de stempelpost, prikken we een gaatje in onze stempelkaart. ‘One down, seven to go’!

Diepe modder

De miezer houdt aan en door de vele regen komt de nattigheid ook van onder, dus we zijn geheel bedekt met een laagje modder. Het volgende stuk is pittig qua kilometers én hoogtemeters, waarvan we er een aantal moeten lopen, vanwege de diepe modder die een een overblijfsel is van boswerkzaamheden afgelopen winter. Als je het over pieken en dalen hebt, dan zijn de meters die we door de modder moeten rijden wel het dieptepunt van onze tweedaagse. De letterlijke en figuurlijke pieken vinden we elke keer als een klim voltooid is en we mogen genieten van uitzichten over de valleien die de Ardennen te bieden heeft.

Bospaden wisselen zich af met verharde paden, we rijden door kleine, verlaten dorpjes en halen adrenaline uit een paar afdalingen met een enduro karakter. En hoewel ik niet verwacht had dat ik dit als ‘die hard mountainbiker’ ooit zou zeggen, ben ik af en toe blij met een stuk asfalt...

Net voordat we bij de stempelpost van Maspelt aankomen, geeft mijn Garmin aan dat er een waterpunt naast de route zit. Dit blijkt een kraantje met drinkwater, dat bij een kleine begraafplaats hoort. Aangezien we niet weten wanneer de volgende mogelijkheid is dat we weer bij kunnen vullen, maken we hier dankbaar gebruik van. Een paar honderd meter verder drukken we de tweede stempel in onze kaart en vervolgen de route.

De eerste snelle afdaling brengt ons op Duits grondgebied, waar we over brede paden onze hoogtemeters moeten afleggen. Het is ondertussen al een tijdje droog en we kunnen tijdens het klimmen zelfs een laagje uitdoen. Typisch Ardense watertjes kabbelen langs onze klim naar beneden, terwijl wij de eerste tekenen van vermoeidheid voelen.

In Ouren zetten we onze derde stempel en rollen langs het drielandenpunt waar België, Duitsland en Luxemburg bij elkaar komen. Veel tijd hebben we niet, want de tijd tikt door en het eind is nog niet in zicht...

Doorbijten

Of het aan de etappe ligt of aan onze conditie laten we in het midden, maar dit stuk valt ons zwaar. Even kunnen we niet meer genieten van de mooie omgeving en de pittoreske dorpjes. Het is tanden op elkaar en doorbijten! De zuigende modder maakt het extra zwaar en ik ben blij dat ik gekozen heb voor banden met een relatief glad profiel. Ik weiger zelfmedelijden te hebben en met elke pedaalslag herhaal ik het mantra: ik kan dit! En het werkt.

Naar het dorpje Reuland toe, volgt één van de steilste afdalingen van de route. Doordat mijn focus volledig op het afdalen ligt, kan ik niet zien wat het hellingspercentage is, maar dat deze over de 20 procent gaat weet ik zeker! We ontwijken gladde wortels, losliggende stenen en verbaasde wandelaars en als we tot stilstand komen, zijn onze remblokjes te ruiken. Dit was vet!

In het dorpje, waar je eventueel je water en energie kunt aanvullen, klim je langs één van de mooiste kasteelruïnes van de Ardennen, Burcht Reuland. Ons gemiddelde is wat afgenomen en vaker grijpen we uit onze stuurtassen naar een handje winegums, maar met het eind in zicht, groeit ook onze trots! Wij kunnen dit!

In Grüfflingen, op 431 meter, zetten we onze vierde en laatste stempel van de dag. Het is dan gelukkig al een tijdje droog en de modder op mijn benen zorgt voor een warme, isolerende laag. Koud hebben we het gelukkig niet echt gehad, maar met nog anderhalf uur tot zonsondergang, willen we wel graag bij ons hotel zijn, voordat het donker is.

Lichtje uit

We trotseren op deze laatste tien kilometer nog een paar pittige klimmetjes, maar worden ook getrakteerd op een paar snelle singletrails aan de rand van Sankt Vith. We nemen niet de tijd om foto’s te schieten, want we willen douchen, eten en slapen.

We verblijven deze nacht in Hotel Steineweiher dat pal naast de route ligt. Een prachtige plek op privéterrein met een terras aan het water. We maken gebruik van een zelf check-in en kunnen zo gelijk onze kamer in. Hoewel het hotel een officiële partner is van de Stoneman, en dus de doelgroep kent, ligt er tot onze verbazing vloerbedekking in de kamer. We proberen zo netjes mogelijk om te gaan met onze vieze kleding, maar toch is duidelijk te zien wat onze looproute is geweest. Mijn schoenen zet ik op de verwarming, in de hoop dat ze een beetje droog worden voordat we wat gaan eten. ‘Spoiler alert’, dit is niet het geval...

We frissen onszelf op, lopen op natte schoenen naar het restaurant om de hoek en vullen onze calorieën aan met heerlijk Italiaans eten. Eenmaal terug in het hotel gaat al snel het lichtje uit. Letterlijk en figuurlijk.

Oude modderspetters

We starten de volgende dag met instant koffie op de hotelkamer en voorzichtig door het raam kijken naar de lucht. Deze laat een stuk meer blauw zien dan de vorige dag, dus dat doet gelijk iets met mijn gemoedstoestand. Daarna even voelen of de schoenen alweer droog zijn, wat helaas een lichte tegenvaller blijkt. Het lichaam voelt verbazingwekkend goed, dus we ruimen onze spullen weer in de fietstassen, bedenken dat we vandaag met twee laagjes rijden en trekken de hoteldeur achter ons dicht.

Omdat we er vroeg bij zijn, besluiten we ons ontbijt bij de bakker in Sankt Vith te halen en voor de deur op te eten. Het is er gezellig druk voor zondagochtend en er zijn hier en daar wat opgetrokken wenkbrauwen van mensen die met ons in de rij staan. De aanblik van een mountainbiker met helm, oude modderspetters en halfnatte schoenen hadden ze waarschijnlijk niet verwacht. Een ouder echtpaar lacht ons toe en wenst ons ‘viel spass’ als we met onze baguettes naar buiten lopen.

De eerste kilometers bestaan uit klimmen over brede paden, asfalt en wat wortelpaden. De hellingsgraad valt mee, waardoor we lekker warm kunnen rijden. Hier en daar laat het zonnetje zich voorzichtig zien, maar hij breekt niet echt door. Voordat we het doorhebben, staan we al bij het eerste checkpoint van deze dag, Born!

Grote rotspartijen

Het zetten van een stempel voelt elke keer als een overwinning en wetende dat we over de helft zijn en er nog maar drie hoeven te behalen, zorgt bij ons voor een positieve vibe! Hoe dichterbij Malmedy we komen, hoe ruiger de omgeving wordt. Grote rotspartijen, begroeid met een dikke laag felgroen mos zijn het decor van één van de mooiste stukken van deze Stoneman. De brede paden en het asfalt maken hierdoor ook plaats voor smalle singletrails die vol liggen met kleine rotsen en gladde wortels. Dit is dan ook de eerste keer dat ik tegen de grenzen van mijn XC bandjes aanloop. Door middel van lijnkeuze en het vermijden van glimmende wortels kom ik een heel eind, maar hier en daar verlies ik toch wat grip en bekijk ik de grond van dichtbij.

Wouter kan vanwege de zadeltas zijn dropper niet gebruiken en moet daarom op sommige stukken afstappen. Desondanks is het meeste gelukkig goed te rijden en genieten we van dit segment. Ook het klimmen is hier wat ruiger, doordat we over singletracks met boomwortels onze hoogtemeters moeten overbruggen. Omdat dit meer focus vraagt, heb is er geen tijd om na te denken en vliegt de tijd voorbij. Voor we het weten zijn we in het bruisende Malmedy aangekomen. We trakteren onszelf op een koffie en rollen naar de mooie kerk in het centrum, waar ook onze zesde stempelpost staat. Check!

Hoogste punt

De eerste 74 hoogtemeters vanuit Malmedy pak je direct op de eerste 600 meter. De klim bevat ook nog eens traptreden, waardoor we hem lopend af moeten maken. Eenmaal boven passeren we een kapelletje met uitzicht over de stad. We vervolgen de klim over een bospad om daarna te genieten van een minutenlange afdaling die begint op asfalt, overgaat in een onverharde weg en eindigt in een brede greppel met losse stenen.

Hierna volgt een klim van ruim acht kilometer, waar we erg tegenop zien, maar die achteraf zo voorbij is. De zon die zich steeds wat vaker laat zien, laat ons nog een laagje uitdoen en binnen een mum van tijd staan we aan de voet van onze laatste aantal hoogtemeters tot de Hoge Venen. Hordes toeristen lopen dezelfde klim die wij doen, naar het hoogste punt van België op 693 meter. Daar aangekomen beklimmen we de trap, die met zijn zeven meter het hoogste punt afrondt naar 700 meter. En daarna... stempel nummer zeven! Nog eentje te gaan.

Ik had het niet verwacht, maar we zitten er op dit moment nog lekker in! We drinken nog een bakje koffie en zeggen tegen elkaar dat we het relaxter hadden gevonden om de tocht in drie dagen te doen en wat meer stil te staan om te genieten, te lunchen en een bakkie te doen.

We rollen rustig van het hoogste punt af en kijken uit over de Hoge Venen, een hoogvlakte van ruim 4500 hectare. De vloot aan toeristen weerhoudt ons om zonder remmen naar beneden te rijden, maar gelukkig duiken we na een kleine kilometer alweer een singletrack op. Omdat we vrij hoog zaten, is de afdaling lang, wat een heerlijke afwisseling is na alle hoogtemeters van het vorige segment.

Niet cadeau

Om bij onze laatste stempelpost te komen krijgen we eerst nog wat wortelklimmen, modderpaden en technische downhills voor onze kiezen. Ook hier krijgen we het dus weer niet cadeau. Richting Bütgenbach zien we het prachtige middelpunt van de gemeente al opdoemen, de Sint-Stefanuskerk. Daar tegenover is onze laatste stempelpost. Even lijkt het alsof ik engelen hoor zingen, maar het blijkt Wouter te zijn. We hebben het gehaald, niet in de meest extreme omstandigheden, maar makkelijk was anders... Via het laatste stuk van de route rijden we richting Büllingen, waar de auto staat. Stiekem maken we op dit stuk toch ook nog zo’n 200 hoogtemeters en halverwege begint het ook weer te regenen. Maar dat boeit ons niet meer, want wij zijn Stoneman!

Praktische tips

• Schat je eigen conditie goed in en kies in hoeveel dagen je de Stoneman wilt rijden.
• Gebruik de GPX. Hier staan ook de checkpoints en waterpunten op aangegeven.
• Een goede XC fiets is voldoende om deze route te rijden.
• Neem contant geld mee, je kunt niet overal pinnen.
• Kijk tijdens het afzien ook genoeg om je heen, het is er prachtig!

Eerste hotel: Hotel Schröder
Tweede hotel: Am Steineweiher
Inschrijven voor de Stoneman Arduenna doe je via de website van Stoneman Arduenna.

We gebruikten zadeltassen, stuurtassen en jassen van Vaude.

• Vaude Trailsaddle Compact Bikepacking zadeltas
  Inhoud zeven liter. Waterdicht gelast. Met praktische koordspin. Stabiel middels klittenband aan de zadelpen te bevestigen. Gemaakt overwegend gerecycled materiaal.

• Vaude Frametas Frame Bag XL
  Inhoud twee liter. Met praktische klittenbandbevestiging en reflecterende elementen. Buitenvak met ritssluiting en binnenvak. Hoofdmateriaal volledig van gerecycled polyester.
• Vaude Aqua Box Light stuurtas
  Inhoud vier liter, waterdicht gelast gewichtsbesparend ontwerp, met schouderbanden, milieuvriendelijk in Duitsland geproduceerd

Meer Stoneman Arduenna ervaren? Bekijk de video op YouTube!