Pap, dit was fantastisch!

Twee jaar geleden reed ik The Traka 360 kilometer, waar ik geblesseerd aan de start stond met vijf gebroken tenen en na 280 kilometer moest opgeven met een lege Di2 batterij. Een absoluut dal in mijn ‘aftercarrière’. Ik had toen al besloten om terug te komen om de tocht te finishen. Ik was er met mijn dochters en bij het zien van het event leek het de jongste heel gaaf om The Traka ooit eens te fietsen. 

En daar stonden we twee jaar later, Julie inmiddels twaalf, aan de start van de 100 kilometer. We hadden de Traka goed voorbereid. We trainden één keer per week op de fiets. Daarnaast gaat ze elke dag op de ‘elektrische fiets’, wat blijkbaar echt fietsen is, twintig kilometer op en af naar school en speelt ze drie keer in de week hockey. Dus ze is fit. We hadden de moeilijke stukken in het parcours geoefend. De eerste dag oefenden we met afdalen op de harde gravel. Dat was geen gemakkelijke opgave. Na drie kilometer afdalen vroeg Julie om te stoppen. Ze had pijn aan haar handen van het remmen. Een stemmetje kwam in mijn hoofd: ‘Bram, je doet weer veel te gek, een twaalfjarig meisje 100 kilometer over zulk terrein sturen. Hoe durf je?’ Later deden we alles opnieuw en het liep ineens veel beter. Kinderen leren zo ontzettend snel. 



Julie bleek met afstand de jongste deelnemer. Ik had een box in mijn rugzak gedaan, voor muziek onderweg als afleiding. We benaderden het als een avontuur met als doel om niet als laatste te eindigen. We vertrokken helemaal achteraan en peddelden rustig mee. Wat bleek: terwijl velen in het eerste deel al aan het zwoegen waren en sommigen moesten wandelen, fietste Julie overal naar boven. In de afdalingen coachte ik haar om de juiste route te pakken en hoewel ik soms met schrik om mijn hart de weg naar beneden uitstippelde, bleef ze keurig in mijn wiel zonder fouten. De schrik bij mij voor het afdalen sloeg, ondanks valpartijen van anderen, snel om in puur plezier.

En zo begonnen we aan het tweede deel. Julie in het wiel en ik tempo makend, reden we heel wat deelnemers voorbij. Met knalharde techno uit mijn speaker, overgaand in haar favoriete muziek, Pommelien Thijs voor het laatste uur. Ze trapte dapper door en zong haar favoriete liedjes mee. Op de laatste steile klim fietste ze omhoog terwijl de rest moest lopen. Zo trots als een pauw fietste ik achter mijn dochter aan. In de laatste kilometer trok ze een eindsprint om nog een groep te passeren. En na de finish kwam al snel de reactie: ‘Pap, dit was fantastisch! Volgend jaar weer en dan doen we het nog sneller!’ En direct erachteraan vroeg mijn andere dochter Sarah: ‘Papa, denk je dat ik dit ook kan?’ Een avontuur om nooit te vergeten. Mijn opvoeding is geslaagd.