Column: E-mancipatie

Zomer 2011, Nufenen pas. Het is vroeg. Er is nog niemand op een grote man na in de verte op een hybride fiets met zijtassen. Het verbaast me dat ik nauwelijks dichterbij kom. Rij ik dan zo slecht?Oh, wacht eens even. Hij heeft een e-bike.

Mijn eerste e-bike in het echt. Daarna zie ik ze steeds meer. In Nederland, maar bijvoorbeeld ook in de Vogezen: een man die een simpele MTB had omgebouwd met e-aandrijving in het achterwiel. Het mooiste was dat hij energie terugwon uit het remmen. Zo haalde hij 100 km op één acculading, met onder andere de Col de Donon op en af.

Of gezinnen met kinderen op huur-e-bikes, waarvan de kinderen niet piepten dat het zo zwaar of saai was, maar het fun vonden. Dit najaar in Oostenrijk: op een steile helling rijden drie mannen met buikje vlot omhoog waar ik slalomde. Ergens verderop komen op een rustige weg twee oudere e-bikers met groot licht mij achterop en voorbij. Ik zeg gedag en met pijn en moeite krijg ik een groet retour. 

"De emancipatie van de e-bike is voltooid"

De cirkel is rond. Veel racefietsers groeten gewone fietsers niet, nu zijn de rollen omgedraaid. Het gepiep van racefietsers dat rijden op een e-bike niet eerlijk is, is zo langzamerhand verstomd. Er zijn e-MTB-wedstrijden op hoog niveau, waarbij je strategisch met de inhoud van de accu moet omgaan. Kortom, de e-mancipatie van de e-bikers is rond.

Opletten geblazen

Met die extra groep hebben we als racefietsers wel rekening te houden. Waar je nog niet zo lang geleden op een fietspad eigenlijk niet op het verkeer achter je hoefde te letten (brommers hoorde je wel en fietsers haalde je in) kan je nu zonder iets te horen worden ingehaald. 

King of the road

Niet elke e-biker is even handig, net als toeristen of kinderen. Speed pedelecs die door ander fietsverkeer slalommen op een manier waarvoor je in onze fietsgroepen behoorlijk op je kop zou krijgen. Je voelt je machtig op zo’n fiets, een soort van king of the road, vertelde een speedrijder me eens en ziet anderen meer als objecten waar je langs scheert.

Zij moeten ook nog bijleren, denk ik dan maar. In ieder geval moeten wij er mee dealen. Nog beter plannen waar we sneller of langzamer kunnen gaan, nog flexibeler de race-stand even uitzetten. Nog meer compassie voor de ander en zen voor jezelf.