Column: Bangmakerij

Mijn moeder was bang voor honden. Als kind heb ik daar nooit wat van meegekregen. Commentatoren bij wielerwedstrijden laten hun angst bij afdalingen vaak wel merken. Begrijpelijk, maar hun kreet “Don’t try this at home” belet mensen te leren.

In het professionele wielrennen is het afdalen de laatste jaren een belangrijk wapen geworden. Het voortdurend je houding aanpassen om de minste luchtweerstand te hebben, is een volgende stap in die ‘wapenwedloop’. Op de buis zitten, meetrappen, handen naast de stuurpen, al is het maar voor honderd meter, het levert net dat beetje winst op.

Perfecte bochten

Toen de tot dan matige afdaler Froome dat voor het eerst deed was het commentaar: “Levensgevaarlijk!”. Maar als je goed keek, zag je dat de nieuw geasfalteerde weg droog was, dat Froome perfecte bochtlijnen reed en vóór een bocht op tijd uit de buishouding was. Kortom: hij ging niet als een blinde baksteen naar beneden, maar was uitstekend voorbereid en voerde zijn nieuwe techniek perfect uit.

"Oefen! Stapje voor stapje, steeds net een beetje onder je angstdrempel"

Angst belet dat je goed kijkt en berooft je van belangrijke informatie. Ook belet angst dat je oefent. Als je dan een keer in een moeilijke situatie geraakt, heb je geen routine ontwikkeld om die situatie aan te kunnen. Als je bijvoorbeeld onder rustige omstandigheden hebt geoefend met het in de berm rijden, leer je automatisch de berm te scannen als mogelijke vluchtruimte en zo nodig te gebruiken. Kortom: “DO try this at home!” Oefen! Stapje voor stapje, steeds net een beetje onder je angstdrempel.

Duik erin

Gebruik je verstand. Bij het afdalen bijvoorbeeld. Welke ‘off saddle’-houdingen zijn er? Wat zijn de voor- en nadelen ervan? Achter het zadel hangend kun je makkelijker verder naar voren kijken en heb je minder druk op het voorwiel. Kun je een gat in de weg niet ontwijken, dan gaat je fiets er makkelijker doorheen. Angst moet geen reden zijn om iets niet te leren, maar juist om er dieper in te duiken.

Routineloos

Ik maak me meer zorgen over te weinig angst. Bij mensen die op een rustige toertocht te kort op hun voorganger zitten, naar elkaar kijken en niet naar de weg. Die een gesprek niet onderbreken om voor een blinde bocht preventief te ritsen, maar gewoon blijven doorpraten. Zij hebben de basale vaardigheden niet in hun routines. Ik heb angst voor te weinig angst.