Indoor spelen in Wood15

Als eerste indoor bikepark in Europa heeft Wood15 in korte tijd veel bekendheid gekregen. Fietssport.nl ging op bezoek bij deze “speeltuin” voor mountainbikers en BMX-ers.

Indoor spelen in Wood15

Bij binnenkomst word ik vriendelijk ontvangen door Ellen van SoupaDoupa, die de horeca in Wood15 verzorgt. “Jaap komt er zo aan. Cappuccino?” Terwijl ik me de koffie laat welgevallen, neem ik de omgeving in me op. Het indoor bikepark in het Limburgse Sittard is gevestigd in twee oude fabriekshallen van Philips. Hoewel de industriële achtergrond niet te missen is, is de ruimte gezellig en hip aangekleed.

Wood15 is het geesteskind van Jaap van Hoof en Marc Trines, twee fanatieke mountainbikers uit Zuid-Limburg. Het idee voor een indoor bikepark ontstond na een modderrit over de Brunsummerheide, zoals Jaap me vertelt: “Marc kwam met het concept om binnen te kunnen mountainbiken. Het sprak me direct aan, vooral omdat je dan altijd zou kunnen rijden – ongeacht het weer of het tijdstip. Onze kinderen oriënteren zich nog op sportgebied, en het typische Nederlandse mountainbiken spreekt hen niet echt aan. Terwijl ik bij trailcenters in Schotland bijvoorbeeld regelmatig zie hoeveel plezier kids op de mountainbike hebben.”

Het was niet moeilijk om de juiste ingrediënten voor het bikepark te bepalen

Omdat er nog geen indoor bikeparken in Europa bestonden, konden Jaap en Marc voor inspiratie enkel kijken naar Amerikaanse voorbeelden zoals Ray’s Indoor en Woodward. “Al was het niet moeilijk om de ingrediënten te bepalen: “Pumptracks, een dirtlijn en mountainbikeroutes. Omdat we zelf mountainbiken en ook weleens een pumptrack hadden gegraven, waren we daar snel uit.”

Inmiddels zijn er in Europa een handjevol indoor bikeparken. Vlak na Wood15 opende in Zürich een indoor bikepark, dat zich meer richt op (top-)sport. Daarnaast is Stride in Strassbourg een noemenswaardig park, met een uitgestrekte BMX/pumptrackarea en XC-routes in de maak. In Engeland is een initiatief genaamd The Dirt Factory opgezet, maar daar wordt nog naar een geschikte locatie gezocht.

Kleurcoderoutes

En hoe zit het met de veiligheid? Jaap: “Het is nu eenmaal een risicosport, maar in verhouding valt het mee met de valpartijen. Kinderen doen vaak gekkere dingen dan volwassenen, en toch houden volwassenen vaker letsel over. Kinderen zijn veerkrachtiger en redden zich gemakkelijker uit een gevaarlijke situatie. Je volgt hier bovendien een kleurcode: de eenvoudigste routes zijn groen, dan blauw, rood en de moeilijkste zijn zwart. Net als op skipistes. Mensen zijn hier bewust met het fietsen bezig en er geldt een helmplicht. De laatste drie maanden is hier geen ambulance meer geweest.”

De gemiddelde leeftijd ligt duidelijk onder de 18, al zijn er ook ‘oudere jongeren’

Als ik even later door de hallen loop, zie ik een gevarieerde mix van BMX-ers en mountainbikers over de verschillende tracks en obstakels razen. De gemiddelde leeftijd ligt duidelijk onder de 18, al zijn er ook ‘oudere jongeren’. Op een van de pumptracks tref ik Armand en Mac, vader en zoon. “Vrouw en dochter zijn shoppen, dus wij maken er een mannendag van”, vertelt Armand (42), terwijl hij met zijn enduro bike even naast de pumptrack uitrust. “Het is prima training, zo’n pumptrack. Alleen jammer dat je zoveel energie in de vering pompt – zelfs nu die is gelocked.” Zoonlief maakt zich daar niet zo druk om en rolt onvermoeibaar over de pumptrack, elke ronde iets sneller.

Het is mooi om te zien hoe Jaap en Marc de fabriekshallen hebben omgetoverd tot een bikelandschap. Vanaf de starttoren bij de ingang vertrekken er verschillende lijnen, waaronder een grote jumplijn en een kunstmatige MTB-track. Afhankelijk van je routekeuze kom je onderweg meer obstakels tegen, met een voorspelbare moeilijkheidsgraad maar toch telkens verassend qua verschijningsvorm.

De foampit

Via enkele lagere pump-en-jumplijnen begeef ik me naar de achterste hal. Hier liggen enkele technische mountainbikeroutes, twee symmetrische pumptracks en een foampit. Het is een feest om de veelal jonge rijders in deze foampit bezig te zien. Hier spring je via een schans in een bak met schuimrubber blokken, zodat je sprongen veilig kunt oefenen. Een stoplichtinstallatie geeft groen licht als de vorige rijder uit de bak is gekropen.

Vlak voordat ik mijn bezoek aan Wood15 wil afronden, kom ik nog een viertal BMX-ers tegen in het lunchcafé. Camiel, Sem, Sem en Boris, allemaal dertien jaar, ploffen naast elkaar op de bank. De moeder van een van de jongens vertelt trots dat de jongens op internationaal wedstrijdniveau meerijden. Dat verbaast me niet, want even van tevoren zag ik ze nog met perfecte controle over de bulten vliegen.

Waar ooit industrie werd bedreven, biedt Wood15 nu een unieke beleving van de fietssport. Een nieuwe soort fabriek dus, die bij veel mensen enthousiasme en talent voor het fietsen zal aanboren – jong en oud.