Sierra Nevada Limité

De Sierra Nevada Limité is verdeeld over twee dagen en twee races: een cyclo van 92 of 180km (4.800hm), en de Subida Veleta, een beklimming van de hoogste Europese bergpas, te fietsen tot 3.300 meter met een 40km-lange koers en 2.600 hoogtemeters.

Sierra Nevada Limité

Relaxed fietsen

Op zaterdag start de cyclo in het bergdorp Pradollano, een bekend trainingsgebied voor de profs, op ruim 2000 meter hoogte. Ik ben gewend aan gedrang en zenuwachtig gedoe voor de start van een cyclo in Frankrijk. In Spanje niet. Als ik naar de start rijd, staat er slechts één persoon. Dit is dé kans om vanaf de eerste startlijn te vertrekken. Langzaam druppelen de deelnemers (bijna allemaal een stuk kleiner) binnen en om 7.35 uur vertrekken een paar honderd renners voor de 180 en 92 km. De eerste afdaling van meer dan 30 kilometer is geneutraliseerd. Ik rijd van voren in de slipstream van de eerste wagen genietend van de zonsopkomst. Even voorbij Granada komt het peloton tot stilstand. Ik begrijp dat we even moeten wachten, totdat het parcours vrijgegeven wordt.

Krachten sparen voor wat komen gaat

Na tien minuten wachten, gaat het dan echt los. Vanaf die tijd rijd ik niet meer in de eerst linie. De eerste col, de Alto de Monachil gaat van 680 naar 1460 meter. Een lastige klim met zes kilometer lang stijgingspercentages van 11% en meer. Een verkeersvrije weg, draaiend door het kale berglandschap. Krachten sparen voor wat komen gaat, is het devies. Na een snelle afdaling volgt de splitsing. De 180 km maakt een lus het binnenland in met twee maal de beklimming van de Puerto de Los Blancares. Deze klim naar 1297 meter is niet moeilijk. Het is belangrijk om een groepje te hebben, zodat je je snelheid kunt behouden. Op het verste punt van de route wordt via de chip gecontroleerd of je de route helemaal rijdt. Terug op de splitsing met de korte afstand volgen de laatste 30 kilometer. Na een klim naar het stuwmeer, een rit door het prachtige dorpje Güéjar Sierra en een steile afdaling naar de twee tunnels komen we aan bij het steilste stuk van de dag. Regelmatig staan er renners met kramp aan de kant. Na het steile stuk is het lastig om terug in het klimritme te komen. Voor mijn gevoel gaat het nog steeds goed en ik weet dat er morgen nog een dag met een lange beklimming volgt. De finale van de koers gaat licht naar beneden om te finishen op het plein in Pradollano.

"Regelmatig staan er renners met kramp aan de kant."

Foto: Ricardo Lanz

Dutch guy

Na een nacht slapen vertrekt de koers vanaf 735 meter hoogte naar de top van de Pico Veleta. Ook op zondag sta ik 25 minuten voor de wedstrijd op de eerste startrij. Inmiddels word ik herkend als ‘the Dutch guy’ en vraagt Emilio van de lokale tv-zender of hij me na afloop kan spreken.

Precies om negen uur start de koers. De eerste drie kilometer zijn geneutraliseerd. Ik zie dat er veel “verse” renners aan de start staan. Zij hebben geen zaterdagtocht in de benen. Na het dorp Pinos Genil start de beklimming. Renners schieten als gekken weg, zoals bij iedere cyclo. Nadat ik mijn tempo heb gezocht, zie ik het bord ‘Meta 20 km’ staan. Volgens mijn teller staat het bord verkeerd en moeten er minimaal zes kilometers bij opgeteld worden. Ik laat me niet gek maken. De beklimming voelt beter aan dan aan het einde van de zaterdag. Het is makkelijker ritme houden en met 15 km per uur gaat het gestaag vooruit. Na het bord van tien en vijf km begin ik te twijfelen of de race is ingekort. Bij het bord van drie km weet ik het zeker. De meest lastige kilometers naar de top van de Pico Veleta gaan we vandaag niet rijden. Na een versnelling volgt de finish. Het is een stuk kouder geworden en het waait stevig. Het blijkt dan ook dat de organisatie vanwege de te harde wind boven op de Pico Veleta de finish heeft verlegd.

"Ik heb nog nooit zo’n mooie en relaxte cyclo meegemaakt."

Op het plein ontmoet ik Emilio weer. Iedereen kent Emilio in fietsland Granada. In het Engels word ik geïnterviewd voor de lokale tv. Ze vinden het prachtig dat er buitenlanders zijn en willen dat graag delen. De organisatie legt de poort naar Europa open. En terecht. Ik heb nog nooit zo’n mooie en relaxte cyclo meegemaakt. Geen gedrang, geen kamikaze acties, gastvrij en goed georganiseerd. Zeer tevreden keer ik terug naar Nederland.

Dit artikel verscheen eerder in Fietssport Magazine.

Auteur: Hans Kropman